Verslag: Treurigheid, vriendschap en blijdschap liggen dicht bij elkaar.

Toen ik gisteravond vroeg in mijn bed lag om nog wat extra uurtjes slaap te pakken las ik op mijn telefoon het bericht van de vliegramp in de Oekraïne. Er was nog niet bekend wat er precies gebeurt was en er werd gesproken over ongeveer 25 Nederlandse slachtoffers. Maar bij het opstaan, om 01:50 uur, hoorde ik al snel dat het aantal Nederlandse slachtoffers inmiddels al was opgelopen naar 153. Werkelijk verschrikkelijk nieuws, helemaal omdat ook duidelijk was geworden dat het vliegtuig waarschijnlijk uit de lucht geschoten was.

Naast dit slechte nieuws was er ook goed nieuws, want Mark kon (zij het met knieband) toch van start, om deze laatste dag uit te gaan lopen! Dus snel onze tassen gepakt, extra strip ibuprofen mee, en voor de laatste keer op naar de trein van 2:40 uur. Het viel ons meteen op dat de trein een stuk voller aankwam op het station. De hele trein zat behoorlijk vol met feestgangers en uiteraard konden weer de nodige aanmoedigen niet uit blijven. In de trein kwamen we voor de eerste keer ’s ochtends een conducteur tegen dus greep ik al naar mijn portemonnee. Al snel reageerde de conducteur dat ik lekker rustig moest blijven zitten omdat het nog zwaar genoeg zou worden en dat hij wel geloofde dat we ingecheckt waren. Na een gezellig praatje, waar al snel de rest van de lopers uit de coupé ook bij betrokken werden, kon ons laatste tochtje naar de startlocatie beginnen.

Het lijkt erop dat alle studenten mijn verslagen ook lezen, want het publiek bij de start was vandaag werkelijk ongekend! Er stonden op een gegeven moment zoveel mensen ons aan te moedigen, dat de beveiliging er aan te pas moest komen om een goede doorgang voor de wandelaars vrij te houden. Omdat Mark door zijn knieblessure nog wat minder snel kon lopen, was het voor mij niet langer mogelijk om, zoals op dag 1 en 2, mijn snelheid op Mark zijn snelheid aan te passen. Daarom hadden we afgesproken om vanaf de start beide een eigen tempo te lopen. Sneller dan verwacht was ik Mark dan ook al na enkele ogenblikken kwijt in de grote menigte.

Persoonlijk kan ik niet heel erg goed tegen de warmte en daarom maakte ik me ook best zorgen voor de tocht van vandaag, waarbij er temperaturen van 32 graden werden verwacht. Mijn plan was dan ook in de ochtend zoveel mogelijk kilometers te maken en in de middag eventueel meer te rusten. Dit lukte ook goed, want de eerste 7 kilometer (die gelijk waren aan de eerste 7 kilometer van dag 2 en 3) kon ik afleggen met bijna 6 km/uur. Gelukkig had ik bijna al mijn trainingen alleen gelopen, dus daarom had ik weinig last van het alleen lopen en onderweg had ik wel wat aanspraak met andere lopers.

Na 8 kilometer werd ik aangesproken door een man, waar ik al een flink tijdje bij in de buurt liep die ook alleen liep. In het begin raakte we wat in gesprek over de reeds afgelegde kilometers en daarna over zijn dochter van 16, waarmee hij de tocht was begonnen. Zij had er voor gekozen om in plaats van de reglementaire 40 km de 50 km te gaan lopen, zodat ze samen met haar vader kon lopen. Helaas ging zij behoorlijk stuk in Wijchen, waardoor ze laat binnenkwamen (nog wel binnen de tijd). Ook had ze haar voeten zo kapot gelopen, dat het niet meer mogelijk was om nog verder te gaan.

Gedurende de eerste paar kilometers kwamen we er al snel achter dat we allebei precies hetzelfde tempo liepen, hetzelfde over rustmomenten dachten en dat we zo tijdens het lopen lekker konden praten. Daarom besloten we ook om de rest van de tocht zo veel mogelijk samen te lopen. Daarop volgend realiseerde we ons dat we eigenlijk vergeten waren naar elkaars naam te vragen, dus stelde Kees en ik ons nog even voor, na ongeveer 10 km samen gelopen te hebben 🙂 .

We waren lekker op weg, het was nog niet heel erg warm, dus het lopen ging erg goed. Na een kilometer of 18 besloten we dat het tijd was voor een pauze, dus gingen we opzoek naar een rustplek. Uiteraard was er net op dat moment geen rustplek meer te vinden dus liepen we door tot de brug bij Grave waar vlak voor de brug een rustplek was. Kees aan de koffie en ik aan een broodje werd ik gebeld door mijn moeder met de vraag of ik de brug al over was. Zij was namelijk onderweg om te komen kijken en was bij de brug. Dus al snel kwam zij er bij en hebben we even samen gepauzeerd.

Na de broodjes, snel de brug over gegaan op naar Grave en daarna Cuijk! Het hele stuk tot aan Cuijk liep eigenlijk nog steeds erg lekker. Wel konden we merken dat het warmer begon te worden, maar er waren gelukkig erg veel waterpunten langs de weg om de flessen bij te vullen. Wel vergat ik 1 keer met mijn stomme kop, de GPS tracker weer aan te zetten waardoor er een “gat” van 2 km in de registratie zit. Eenmaal in Cuijk aangekomen, was ik vooral blij dat er voor mijn gevoel weer erg veel uitzinnige mensen langs de kant stonden om ons aan te moedigen. Maar het viel Kees op dat de sfeer best ingetogen was, vergeleken met vorig jaar. Ook op de tijdelijke noodbrug over de Maas, aangelegd door het leger, was de sfeer wat minder. Wel kwam ik op de brug bij toeval Rinie tegen, die de 40 km liep.

Eenmaal in Mook aangekomen, werd ons duidelijk waarom de sfeer in Cuijk minder was dan normaal. Bij de vliegtuigramp, zijn onder andere twee complete gezinnen uit Cuijk omgekomen. Dat was ook de reden dat er vanaf dat moment in Mook geen muziek meer langs de weg werd gedraaid. En daarnaast was besloten om de blaaskapellen niet aan te laten sluiten bij de intocht. Een begrijpelijke keuze van de organisatie, maar het veranderde de sfeer wel flink, ook door de vlaggen onderweg die half stok hingen. Persoonlijk had ik gekozen voor zachtere muziek en bijv. een minuut stilte voor de start.

Vanaf Mook was het eigenlijk alleen nog maar 1 lange rechte weg richting de finish. Maar de zon stond inmiddels wel heel hard te branden, waardoor we toch wel erg veel last kregen van de warmte. Kees liep zijn tocht voor Make a Wish Nederland (ik natuurlijk voor Hospice de Oase) en daarom kon hij gebruik maken van het rustpunt van “Make a Wish” in Malden. Maar de vierdaagse gaat om vriendschappen en dat snappen ze bij “Make a Wish” en daarom werd ik ook uitstekend door hun verzorgd. Van lekkere stoelen tot een soepje en flesjes koud water. Ook werd ons nog diverse energierepen aangeboden, maar die pasten er echt niet meer bij in, zonder te smelten in de inmiddels gevoelstemperatuur van 38 graden.

Na deze laatste stop, konden we er weer tegenaan en begonnen we aan het laatste stukje tot de “Via Gladiola”. Vooral deze laatste 10 kilometers waren erg zwaar door de hitte, vooral ook omdat de hele weg in de zon ligt en er bijna geen schaduw te vinden is. Maar met de juiste aanspraak en vele liters water, lukte het ons toch. Na korte stops bij Karin, Annet en Chantal, bij het gezin van Kees, bij mijn moeder, Vera en Lucie (van Hospice de Oase) en als laatste Maris, Tygo, Rebecca en Fedde, was het eindelijk zo ver. We maakten onze laatste bocht en daar zagen we het spandoek al hangen… FINISH! Bij het over de finish gaan, kreeg ik nog een klop op mijn schouder van Harm Edens van Omroep Gelderland en daarna volgde de felicitaties van Kees dat we het geflikt hadden.

Al met al is de vierdaagse me, wat betreft afstand, zeker niet tegen gevallen. Wel heeft de warmte op de laatste twee dagen, het me op sommige momenten knap lastig gemaakt. Als je me nu vraagt of ik hem nog een keer ga lopen zeg ik volmondig nee. Maar ik weet zeker dat ik daar op (korte) termijn anders over ga denken. Maar voorlopig wordt het tijd om tot rust te komen en tijd aan mijn gezin te besteden. Want deze vierdaagse heeft niet alleen mijn voeten, maar ook het gezin erg belast met alle trainingen en voorbereidingen. Maar mocht ik de tocht nog een keer lopen dan hoop ik zeker Kees weer tegen te komen en zou het zomaar eens kunnen dat ik me laat sponsoren voor Make a Wish Nederland!

Voor dit jaar neem ik afscheid van jullie, maar niet voordat ik alle sponsors nog één keer heb bedankt: BEDANKT!!

De FINISH

De lang verwachte FINISH

Kees en ik na het behalen van ons kruisje

Kees en ik na het behalen van ons kruisje

Tygo

Maris en Tygo, met op zijn shirt “Mijn papa heeft 200 km gelopen WAUW!!”

Fynn

Fynn supporterde vanuit Deventer bij vrienden

Sponsors

---

Trainingen

Geen trainingen

(Als dat maar goed gaat...)