Verslag Dag 4: De dag van de late finish

Zo’n vierdaagseweek is op zijn zachtst gezegd vermoeiend. De nachten zijn erg kort, want ook al schrijf ik in mijn verslagen dat ik op tijd naar bed ga, de praktijk is vaak anders. Want na het eten nog even spelen met de kids, de kids naar bed, insmeren met aftersun, tandenpoetsen en de nodige voetverzorging door Maris en het is al snel weer 20:30 uur voordat ik in bed lig. En aangezien een vreemd bed altijd minder lekker slaapt dan je eigen bed, ben ik in zo’n week blij met een nachtrust van 5 uurtjes.

Afgelopen nacht was het echter nog een stuk erger. Iedere nacht ging Maris wel naar 1 van de twee kids toe, omdat die onrustig sliepen, maar deze nacht riep Tygo om 23:30 uur dat hij in zijn bed had gespuugd. En niet alleen zijn bed, ook hijzelf zat helemaal onder. Maris was zo lief om, ondanks dat ze al niet lekker was, naar hem toe te gaan om alles op te ruimen zodat ik kon slapen. Maar Tygo vond het zo’n gebeurtenis dat hij nog 4 keer naar mij toe kwam om te vertellen dat hij gespuugd had.

Tygo was echter niet de enige die zich niet goed voelde, want ook ik voelde me de tweede helft van de nacht niet lekker en werd regelmatig wakker. Al met al kunnen jullie inmiddels wel raden hoe ik me voelde toen mijn wekker om 2:30 uur begon te piepen. Heel even flitste door mijn hoofd of ik wel moest gaan starten, omdat dit redelijk als gekkenwerk aanvoelde. Maar laten we eerlijk zijn, 200 km voor de lol lopen is sowieso gekkenwerk, dus gewoon aankleden en op naar de bus. Daarbij zou Maris mij gewoon weer uit bed schoppen als ik zou zeggen dat ik niet ging starten. Dit vertelde ze mij tenminste toen ik na de finish vertelde dat er heel even door mijn hoofd flitste om de laatste dag niet te starten.

Ook vanmorgen zat iedereen weer keurig in onze bus. We hadden dus geen enkele uitvaller in onze bus, wat in mijn ogen zeker een hele prestatie is. Maar tijdens het half uurtje in de bus werd mij al wel duidelijk dat het vandaag wel eens een late finishtijd kon gaan worden. Uiteraard ging ik er altijd al vanuit dat ik vrijdag later zou finishen, in verband met de drukte op de Via Gladiola, maar dat kon nog wel eens veel later gaan worden.

Waarschijnlijk wilde iedereen op tijd binnen zijn, want het was ongekend druk aan de start. Het duurde daarom behoorlijk lang voordat ik bij de startpoort aankwam. Toen om 4:06 uur mijn telefoon in mijn broekzak trilde ging ik er vanuit dat Maris wakker was geworden en mij nog even succes wilde wensen, maar het bleek een Facebook berichtje van Manouk te zijn voor een tweede poging om elkaar te zien bij de start. Dit keer kon het niet fout gaan. Ze wist dat ik binnen een paar minuten zou starten en ik wist dat zij meteen na de start rechts stond en we hadden contact via Facebook. Maar jullie raden het al …….. we hebben elkaar helaas nooit gezien.

Mijn eerste kilometers waren erg onrustig. Het lukte niet echt om een lekker looptempo te pakken te krijgen. Waarschijnlijk ook omdat ik nog steeds op een lege maag liep in verband met de misselijkheid. Gevoelsmatig wilde ik zo veel mogelijk doorlopen, omdat voor de middag behoorlijk veel zon was voorspelt zonder wind. Echter zei mijn verstand dat het verstandiger was om vandaag extra rustmomenten te pakken om op die manier beter naar mijn lichaam te luisteren. Gelukkig won dit keer mijn verstand en hield ik bij 8 km al mijn eerste pauze. Hier lukte het me om een mueslireep naar binnen te krijgen en een energiedrink.

Na deze stop merkte ik dat ik in ieder geval een beter ritme te pakken had. Ook was Maris inmiddels wakker en het whatsappen met haar zorgde er ook voor dat ik wat lekkerder ging lopen. Een ander nadeel van de vierde dag is dat de militaire groepen meer tussen de 50km lopers doorlopen, doordat de starttijd van de militaire groepen op vrijdag anders is. En omdat er veel (smallere) bospaden in de vierde dag zitten zorgde dit soms voor vertraging. Niet alleen zorgde dit voor vertraging, ook deed ik bijna een “Piet Kleine”-tje. Er was goed met een lichtkrant aangegeven dat er een controlepost kwam, maar omdat ik ingesloten zat tussen twee militaire groepen miste ik de controleurs. Gelukkig loopt er achter iedere controlepost een extra controleur om in zulke gevallen alsnog het knipje te zetten. Hierdoor kwam het uiteindelijk toch nog goed.

Mijn nieuwe doel was inmiddels om de brug bij Nederasselt zonder verdere tussenstop te bereiken. Vooral door de aanspraak onderweg lukte dit en kon ik bij het grote rustpunt vlak voor de brug even rustig gaan zitten om wat te drinken en vooral te eten. Inmiddels was ik al 18,5 km op weg dus op 1/3de van deze laatste dag. Na de nodige rust ging ik snel weer verder op weg naar de volgende psychologische mijlpaal: De helft.

Inmiddels liep ik alweer wat lekkerder en ook kwam ik tot de conclusie dat ik, aan het einde van deze dag, sorry moest gaan zeggen tegen de zon. Want aangezien hij ook vandaag bijna de hele dag weer verstoppertje speelde achter de wolken, denk ik dat ik hem toch teveel heb beledigd in mijn voorgaande verslag. Door de vele schaduw lukte het me aardig goed om in Gassel aan te komen waar de gps-tracker aangaf dat ik op de helft zat en toevallig ook een rustpunt was ingericht door de organisatie.

Na een uitgebreide stop in Gassel liep ik eigenlijk wel weer lekker. De misselijkheid was door het eten wat ik inmiddels binnen had gekregen bijna helemaal verdwenen en ook de ergste vermoeidheid had ik redelijk van me af geschud. Dit is trouwens ook erg mooi te zien in de statistieken! Met frisse moed vervolgde ik mijn looptocht en het duurde niet lang tot ik een bekend gezicht naast me zag verschijnen.

Het was mijn collega Martin. We hadden elkaar de hele vierdaagse nog niet gezien omdat hij meestal een kwartiertje later dan mij startte en, mede daardoor, later binnen was dan mij. Het was ook niet zo verwonderlijk dat zijn eerste woorden waren: “Hey Erwin, hoor jij niet voorin te lopen??”. Ondanks dat ik deze vierdaagse alleen loop, heb je gedurende de tocht best veel aanspraak met allerlei mensen. Maar toch is het fijn om een bekende te zien waar je wat langer mee kan praten en even gezellig samen mee op kan lopen.

Nadat we ongeveer 45 minuten samen opgelopen hadden, was het voor Martin tijd voor een rustpauze en vervolgde ik weer alleen mijn tocht. Dit liep erg lekker en al snel had ik als doel gesteld om vanaf hier door te lopen tot het rustpunt van Make a Wish in Malden. Dit plannetje ging niet helemaal op, omdat ik onderweg toch even 1 keer moest gaan zitten om me even goed in te smeren, aangezien de bewolking aardig verdwenen was en ik de zon alweer behoorlijk voelde branden.

De live statistieken worden de hele tijd via mijn telefoon verzameld en naar internet verstuurd. Iets wat uiteraard erg accu intensief is en omdat mijn telefoon alweer wat ouder is, had ik iedere dag 2 externe batterijen bij me om mijn telefoon van de nodige stroom te voorzien. Echter kwam ik er bij deze stop achter dat het laadkabeltje dat ik bij me had kapot was, waardoor mijn telefoon dus niet bijgeladen kon worden. Omdat ik de procenten bijna letterlijk zag aftellen besloot ik om mijn internet tijdelijk uit te zetten. Op deze manier verzamelde mijn telefoon nog wel de data, maar werd deze alleen niet verzonden en kon ik zo nu en dan even verbinding maken voor een update.

Echter bleek dit ook onvoldoende te helpen en moest ik na ruim 33 km besluiten om niet alleen mijn internet maar ook mijn gps uit te zetten. Aangezien het namelijk bij de intocht knetterdruk is in Nijmegen, kon ik het me niet veroorloven dat mijn telefoon leeg zou raken en ik geen contact meer met Maris en de kids kon leggen, die ergens bij de finish zouden gaan wachten. Om het verschil aan te geven: met gps en internet aan gebruikte mijn telefoon ongeveer 3 procent accu met kilometer en zonder beide slechts 5 procent voor de resterende 17 kilometer. Gelukkig was Maris zo slim om even op Facebook, en later ook op de site, aan te kondigen dat mijn gps uit stond en dat ik dus niet was uitgevallen om zo onnodige paniek te voorkomen :).

In Malden was het tijd om voor de laatste keer te rusten bij het, wederom goed verzorgde, rustpunt van Make a Wish. Niet alleen wat te drinken, maar ook te snoepen en een lekker soeppie zorgde er voor dat ik de laatste 7.5 km met gemak aan kon. En na uitgebreid afscheid genomen te hebben vertrok ik voor het laatste stukje: de Via Gladiola.

Vooral het laatste stuk vanaf Cuijk was dit jaar veel gezelliger dan vorig jaar. Absoluut niet wegens het gezelschap, maar omdat de intocht vorig jaar, geheel begrijpelijk, was versoberd in verband met de vliegramp met de MH17. Deze laatste kilometers gingen me daarom erg gemakkelijk af. Ik had het geluk dat er geen muziekgroep vlak voor me was ingevoegd waardoor het wel druk was, maar niet extreem en ik nog steeds een redelijk tempo kon lopen.

Omdat ik mijn accu had kunnen redden was het me gelukt om contact te houden met Maris en wist ik dat zij in de allerlaatste bocht voor de finish stond. Het was daarom niet moeilijk om Maris en de kids te vinden en de blijdschap was groot toen ik hun zag. En omdat het relatief rustig was besloot ik wat soepel om te gaan met de regels en Tygo stiekem toch mee te nemen voor het “bandje laten scannen!”. Met Tygo op mijn arm en de gladiolen van Make a Wish in mijn hand liep ik om 14:44 onder de finishvlag door. Al met al zeker een tijd waar ik trots op ben!

Al met al was het een hele succesvolle vierdaagse. De afstanden vielen me dit jaar, ondanks het weinige trainen, zeker niet tegen en ook het weer werkte dit jaar absoluut goed mee. En het kunnen lopen voor een goed doel draagt natuurlijk ook zeker bij aan de beleving van mijn tweede vierdaagse!

Rest mij nog al mijn sponsors super te bedanken voor het steunen van Make a Wish! En als je na het lezen van mijn verslagen alsnog wilt sponsoren, dan kan dat uiteraard nog steeds, zolang de sponsorpagina in de lucht is. En mocht dat niet meer zo zijn mag je natuurlijk ook een algemene donatie doen aan Make a Wish.

En als aller laatste wil ik Maris nog bedanken voor deze, ook voor haar, hele drukke week. Want niet alleen in deze week, maar ook tijdens de trainingen kwam de zorg voor de kids op haar neer. En tijdens deze week werd zij ook wakker van mijn wekkers, sliep ook slechter door een vreemd bed, werd ze extra wakker van de kids, iedere avond mijn verslagen nakijken en verbeteren (ik ben niet altijd even scherp na zo’n lange loopdag) en last but not least verzorgde zij iedere avond mijn voeten!

Dat gezegd hebbende sluit ik af voor dit jaar! En of ik volgend jaar de 100ste vierdaagse ga lopen? ……… Wie weet!

P.s. Sorry zon!

Kruisje nummer 2 is binnen

Sponsors

---

Trainingen

Geen trainingen

(Als dat maar goed gaat...)